همین روزها

ماگ قرمزه رو محكم ميذارم روي ميز كه يعني راي نهايي صادر شده و بايد دل رو بزنم به دريا. چشمها رو مي بندم ، كفشها رو از پا در ميارم ، لغزش ماسه ها رو زير پاهام حس مي كنم ، به غايت گرم و دلخواه ...  پام به آب نرسيده روي شن ها مي شينم ، چشم مي دوزم به موجهاي كوچيك و بزرگ ، به همه كوچيك ُ بزرگهايي كه به سمتم ميان ، باز ميرسم به ناكجا آباد... به فكر خيلي چيزها ، خيلي چيزهاي بي ربط به همي  كه با هم برام ساز ميزنن ، مي نوازن ملودي ِ گيجانه ء اين روزها رو ، اونقدر كه خسته ميشم، كه بلند ميشم از روي شنها، كفشها رو بر مي دارم ، پشت مي كنم به دريا ، به موجهاي كوچك ُ بزرگ ، به روزهاي رفته ، به روزهاي در راه ، فقط پشت مي كنم به دريا...  دريا ، رفته بر بادها ، وسوسه ها ، گيجانه ها... چشمها رو باز ميكنم ، هر روز، هر روز، هر روز...