آخرين نوشتهء 89
بليتم واسه امشب هنوز اوكي نشده و مرخصي ِ سال بعد هم اوكي نشده ،اما هو د ِ هِل كِرز؟ من كه ميرم سفر، لق ِ مرخصي و تركيش و الخ...
ديشب توي مهموني ،حين ِ شامِ خوشمزه خوردنا و با گين خنديدنا گريه م گرفت. طاقتم كم شده اين روزها، خيلي خسته و دست تنهام ، خيلي چرك داره گلوم ، خيلي كم حقوق گرفتم اين ماه ، خيلي از ايران خودرو متنفرم، گاهي دلم بد ميگيره از آدمها و مثل گنجشكهاي بارون خورده مي شم ... گاهي احساس دلتنگي بدجور دماغم رو مي گيره ، بدجور فشارش ميده و خيلي دردم مياد...
گاهي فكر ميكنم اگه 57 كيلو بودم خيلي راحت تر مي تونستم با همهء اين خيلي ها كنار بيام و توي دلم بگم ، لااقل مانكنم، خوش هيكل و باريكم... اما كوووو تا شصت ُ فلان بشه پنجاهُ بيسان..... هِي :( اصلن گاهي فكر ميكنم آدما هر چقدر هم كه زشت باشن و جذاب نباشن ، كافيه خوش هيكل باشن تا دنيا به ساز ِ ناكوكشون برقصه...
بايد سال بعد جاي گلدون فوجي رو عوض كنم كه كمتر گرمش بشه، بايد جاي خودم رو هم عوض كنم و هيچ نميدونم چقدر ريشه هام سست ميشن ، يا چند تا از برگهامو از دست ميدم؟... نمي دونم چقدر شانس دارم كه باز هم سبز بشم ، كه پر برگ و با طراوت بشم دوباره؟... فقط مي دونم اميدم به دوام آوردن و سبز شدن خيلي زياده . خيلي...
دلم مي خواد خيلي از آدمها رو ببخشم ، اما
هر كاري مي كنم هنوز نمي تونم صفر بشم، هنوز يه زخمايي هستن كه سرشون بازه،
كه خوب نشدن و گاهي مي سوزن. دلم مي خواد بتونم حرفهايي كه توي يك گوشه از
دلم موندن رو بدون اشك بريزم بيرون ، كه دلم رو خونه تكوني كنم و نفس
بكشم... اما هنوز نميتونم. شايد يه روزي به همين زوديهاي زود. شايد...
دلم مي خواد براي همه آدمهاي خوب ِ زندگيم آرزو كنم كه در سال جديد روزهاي شاد و خوش رنگ براشون خيلي بيشتر از روزهاي غم و خاكستري باشه... كه وزن خوش شانسيها و موفقيتهاشون خيلي بيشتر از ناكامي و شكشتهاشون باشه ... كه خيلي كم بيمار بشن و خيلي زياد پول به دستشون برسه ، زياد به اندازه اي كه باز چند تا آرزوي برآورده نشده بمونه براشون ، اونقدر زياد! ... آرزو ميكنم كه رها بشن از ميخ گرفتاريها و دنيا به سازشون كوك بشه هر روز ... كه بوي عود ، روشنايي ِ شمع و نواي موسيقي به شبهاشون رنگ بپاشه ... كه همواره آدمهاي خوبِ اين دنيا و زندگي ِ من باقي بمونن.
آمين...