بعد از سقوط هواپيماي ايران اير، يعني پارسال بود كه تا چند روز پروفايل يكي از مهماندارها رو هي چك ميكردم و اتفاقا" والش باز بود... دوستهاش روي والش غم نامه مي نوشتن و من هي اسكرول مي كردم و هي مي خوندم زير لب و هي اشك مي ريختم بي كه بشناسمش. دوباره امروز به پروفايلي رسيدم كه فكر نمي كردم وجود داشته باشه. مال ِ  يك همكار بود كه هيچ وقت نديده بودمش اما چند بار تلفني صداش رو شنيده بودم . يك ساعتي هست كه پروفايل خودش و  پروفايل همسرش و تسليت هارو دارم مي خونم ، يك ساعتي هست كه گلوم تنگ شده از غصه... اصلن يه حس عجيبي داره اين فيس بوك ، انگار اين آدما توي دنياي مجازي نمردن ، پروفايلشون زنده ست ، والشون كلي پيام دلتنگي داره ... هنوز كامنتهاشون كلمه به كلمه مونده ، دو نقطه دي هاشون هست هنوز ، هنوز  تگ هستن روي عكسهاي مهموني و تگشون مثل همه آدمهاي زنده آبيه .

آدم دلش مي گيره... خوب نيست توي پروفايل آدمهايي كه از دنيا رفتن پرسه زد ، طولاني...