يه ابر سياه مي باره كه بتونه توي دل زمين خشك راه باز كنه...

كه آدما لابلاي صداي بارشِش سكوت كنن و روحشون رو صيقل بدن...

كه وقتي سفید و با خورشيد هم آغوش شد، زير سايهء نقره فامش آدما باز به هم لبخند بزنن...

يه ابر سياه هميشه مي باره و اين بارش هميشه خوبه.