یه اتوبوس زرد رد میشه. باز میشه اون ور خیابون رو دید و ميشه باز وسوسه شد...

بعضی وقتا وسوسه ها فقط اندازه عرض یه خیابون دورن که با چند قدم میشه اسیرشون کرد یا شد اسیرشون ...

بعضی اسارتها مزه شکلات تلخ دارن ... از اون ۹۸ درصدیا ...ممممم ، از اون خوشمزه ها...

بعضي تلخيا رو اصلن مي خواد دل ِ آدم كه آروم بگيره...  كه هی نخواد حواس ِ خيالش رو پرت كنه و آزادانه  اسير تلخي ِ هوس ِ ۹۸درصديش بشه... 

بعضي خواستنا همونجا، ته دل مي مونن ...حتي به اون ور خيابون نمي رسن ... تاااا ... تا معلوم نيست كي!

آره ، هنوز هستي ، اين همه سال ! ، هنوز وسوسه مني و من هنوز طعم خوش ِ اين اسارت ِ تلخ رو نچشيدم ...شايدم هرگز .

شايد اصلن بهتره بعضي وسوسه ها هميشگي باشن...تا ابد يه وسوسه بمونن، چشيده نشن... ممممم....، فقط شايد!